Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια

Άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (10/12/1948):

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

Έτος 2008..

1.252 άτομα γνωρίζουμε (από επίσημες πηγές) ότι εκτελέστηκαν  από την πολιτεία τους, σε 24 χώρες παγκοσμίως, κατά τη διάρκεια του 2007.

Ένας 40χρονος θανατοποινίτης, ο Κέρτις Μουρ, εκτελέστηκε το βράδυ της Τετάρτης στο Τέξας με θανατηφόρο ένεση,  όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Δικαιοσύνης της νότιας αυτής Πολιτείας των ΗΠΑ. Η εκτέλεση του Μουρ, ενός Αφροαμερικανού καταδικασμένου στην εσχάτη των ποινών για φόνο που κατηγορήθηκε πως διέπραξε το 1995 στο πλαίσιο μιας υπόθεσης λαθρεμπορίας κοκαΐνης, είναι η πρώτη του 2009 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Κέρτις Μουρ καταδικάστηκε σε θάνατο στις 9 Νοεμβρίου 1996, αλλά δεν παραδέχθηκε ποτέ την ενοχή του. Στη διάρκεια του 2008 εκτελέστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες 37 θανατοποινίτες, εκ των οποίων 18 στην Πολιτεία του Τέξας, η οποία διατηρεί τα πρωτεία στην εφαρμογή της θανατικής ποινής στη χώρα.

Οι 37 εκτελέσεις στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του 2008 - μολονότι έπρεπε να είναι 37 λιγότερες - αντιπροσωπεύουν το χαμηλότερο ετήσιο δικαστικά επιβεβλημένο φόρο αίματος στη χώρα από το 1994. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο μορατόριουμ που επιβλήθηκε στις εκτελέσεις με θανατηφόρο ένεση από τα τέλη Σεπτεμβρίου 2007, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ συμφώνησε να εξετάσει μία προσφυγή που αμφισβητεί τη συνταγματικότητα αυτής της μεθόδου εκτελέσεων.

Δείτε το παρακάτω βίντεο όπου ο ηθοποιός Jeremy Irons αναφέρει επιχειρήματα για την κατάργηση της θανατικής ποινής, στα πλαίσια καμπάνιας της Διεθνούς Αμνηστίας:

Η Διεθνής Αμνηστία για τη Θανατική Ποινή

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, κατά τη διάρκεια του 2007, παγκοσμίως, εκτελέστηκαν 1.252 άτομα από το κράτος τους (ο αριθμός αφορά τα περιστατικά τα οποία γνωστοποιήθηκαν δημοσίως). Όμως, και αυτό είναι το παρήγορο, 104 χώρες ψήφισαν για ένα παγκόσμιο μορατόριουμ στη θανατική ποινή.

Στοιχεία και Επιχειρήματα για την κατάργησή της

Οι λόγοι για τους οποίους η Δ.Α. αντιτίθεται στη θανατική ποινή είναι συνοπτικά οι εξής:

• Πιστεύει ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι το ύψιστο ανθρώπινο δικαιώμα, με απόλυτη προτεραιότητα απέναντι σε οτιδήποτε άλλο. Το δικαίωμα στη ζωή κατοχυρώνεται τόσο στο άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (που δημιουργεί υποχρέωση του εθιμικού δικαίου), όσο και σε άλλες διεθνείς συμβάσεις (όπως η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).
• Η θανατική ποινή δεν συμβάλλει στην πραγμάτωση των σκοπών της πρόληψης των εγκλημάτων, ούτε της ειδικής ούτε της γενικής. Πιο συγκεκριμένα, από τη σκοπιά της ειδικής πρόληψης, δηλαδή της επιδίωξης του νόμου να αποτρέψει την τέλεση νέων εγκλημάτων εκμέρους του δράστη, η θανατική ποινή τον αχρηστεύει εντελώς, δημιουργώντας νομικό παράλογο με την εξαφάνιση της ανθρώπινης ύπαρξης. Από τη σκοπιά της γενικής πρόληψης, παρά τις επιστημονικές προσπάθειες και μελέτες, δεν έχει αποδειχθεί ότι η θανατική ποινή συμβάλλει στην αποτροπή εγκλήματος κατά τρόπο πιο αποτελεσματικό απ’ ό,τι οι άλλες ποινές. Εξάλλου, έρευνα που έγινε το 1989 από τα Ηνωμένα Εθνη για τα αποτελέσματα και την επίδραση της θανατικής ποινής στα ποσοστά των ανθρωποκτονιών αναφέρει ότι «αυτή η έρευνα δεν απέδειξε επιστημονικά πως οι εκτελέσεις έχουν μεγαλύτερο αποτρεπτικό αποτέλεσμα από τα ισόβια δεσμά». Κάτι τέτοιο είναι απίθανο να αποδειχθεί. Επίσης, γίνεται δεκτό ότι τα σοβαρά εγκλήματα διαπράττονται είτε ύστερα από ψυχρό υπολογισμό, οπότε η θανατική ποινή ως συνέπεια του εγκλήματος θεωρείται από το δράστη πιο απίθανη από τη διαφυγή, είτε κάτω από συνθήκες πάθους και ψυχικής υπερδιέγερσης, οπότε είναι πρακτικά αδύνατο να σταθμιστούν από το δράστη οι συνέπειες της πράξης του. Σε άλλες περιπτώσεις οι δράστες είναι ψυχικά η διανοητικά άρρωστοι και συνεπώς δεν αισθάνονται φόβο για τη θανατική ποινή.
• Αποτρέπεται και η παραμικρή πιθανότητα να εκτελεστεί ένας αθώος λόγω δικαστικής πλάνης. Εξάλλου είναι αδύνατο να γνωρίζουμε αν αυτοί που εκτελέστηκαν, θα επαναλάμβαναν τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκαν. Υπάρχουν περιπτώσεις κατηγορουμένων που επανήλθαν στην κανονική ζωή και δεν επανέλαβαν το έγκλημά τους. Με την εκτέλεση η πολιτεία αρνείται την αρχή της αποκατάστασης και της επανένταξης του κατηγορουμένου στην κοινωνική ζωή. Επίσης, δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι όσοι καταδικάζονται σε θάνατο, είναι συχνά χαμηλών οικονομικών δυνατοτήτων ώστε να μην μπορούν να προσλάβουν έμπειρους και ικανούς δικηγόρους, όπως επίσης και το γεγονός ότι εκείνος που εκτελείται, συχνά συμβαίνει να καταδικάζεται όχι μόνο για τη φύση του εγκλήματός του αλλά και για την εθνική και ταξική προέλευσή του ή τις κοινωνικές ή πολιτικές του απόψεις.
• Ο παραλογισμός και η αντιφατικότητα της τοποθέτησης στο θέμα της ύπαρξης και της επιβολής θανατικής ποινής πολλών ανθρώπων και κυβερνήσεων που, ενώ καταδικάζουν τα βασανιστήρια απόλυτα ως βάναυση, αποτρόπαιη και εξευτελιστική συμπεριφορά από άνθρωπο σε βάρος συνανθρώπου του (πράγμα που πιστεύει απόλυτα η Δ.Α.) δέχονται, δυστυχώς, πολλές φορές ότι το έσχατο των βασάνων, η χειρότερη μορφή πόνου του ανθρώπινου όντος, η θανατική ποινή, πρέπει να επιτρέπεται και να επιβάλλεται από την έννομη τάξη.

Δείτε ένα βιντεάκι που αφορά διάφορες ιστορίες σχετικά με τη θανατική ποινή:

Ενημερωθείτε περισσότερο:

• Μια ανάλυση για το ζήτημα της θανατικής ποινής από τη Διεθνή Αμνηστία
• Νέα και εξελίξεις για τη θανατική ποινή στον κόσμο
• Γεγονότα και αριθμοί για τη θανατική ποινή