Ελάτε να μας συλλάβετε!” 20 έλληνες αντιρρησίες συνείδησης διαπράττουν το ίδιο αδίκημα αλληλέγγυοι στους 20 διωκώμενους τούρκους

«ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ!»
20 ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΔΙΚΗΜΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΣΤΟΥΣ 20 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2010

Ο στρατός σε Τουρκία και Ελλάδα έχει ποινικοποιήσει κάθε πράξη και κάθε σκέψη που αντιστέκεται στις ολοκληρωτικές πρακτικές του.

Το Άρθρο 318 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα διώκει καθένα που «αποθαρρύνει άτομα να στρατευθούν»:

1. Όσοι παρακινούν ή προτείνουν ή προπαγανδίζουν με αποτέλεσμα να αποθαρρύνουν άτομα να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία καταδικάζονται σε φυλάκιση από έξι μήνες έως δύο χρόνια.
2. Αν η πράξη διαπράττεται μέσω του τύπου και των ΜΜΕ, η ποινή προσαυξάνεται κατά το ήμισυ.

Το αντίστοιχο Άρθρο 202 του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα διώκει καθένα που «διεγείρει αυτούς που έχουν υποχρέωση στρατιωτικής υπηρεσίας»:

1. Όποιος με οποιοδήποτε τρόπο και με πρόθεση προκαλεί ή διεγείρει πρόσωπο που υπηρετεί στο στρατό να παραβεί υπηρεσιακή υποχρέωση τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών.
2. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με πρόθεση προκαλεί ή διεγείρει πρόσωπο που έχει υποχρέωση να στρατευθεί να μην υπακούσει στην πρόσκληση όταν το καλέσουν στο στρατό.

Οι Τούρκοι μιλιταριστές έκαναν τις απειλές τους πράξη στις 06/01/2010 συλλαμβάνοντας στην Άγκυρα 23 διαδηλωτές που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στον αντιρρησία συνείδησης Enver Aydemir, ο οποίος φυλακίστηκε για δεύτερη φορά στις 24/12/2009 (είχε φυλακιστεί και το 2007) λόγω της δημόσιας άρνησής του να υπηρετήσει τον τουρκικό στρατό. Τα μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Enver δέχθηκαν επίθεση από τα τουρκικά ΜΑΤ στην προσπάθειά τους να ανοίξουν πανό και να διαβάσουν κείμενο αλληλεγγύης. 20 από τους συλληφθέντες βαρύνονται μεταξύ άλλων και με την κατηγορία «προσπάθειας αποξένωσης του λαού από το στρατιωτικό του καθήκον» και ένας από αυτούς, ο αναρχικός αντιμιλιταριστής Volkan Sevinc, προφυλακίστηκε φερόμενος ως υποκινητής και κρατείται στις φυλακές τύπου F (λευκά κελιά) Σιντζάν στην Άγκυρα μέχρι την ημερομηνία της δίκης που ορίστηκε στις 15/02/2010.

Τέτοιες διώξεις ξεσκεπάζουν την κρατική τρομοκρατία απέναντι σε όσους εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους δημόσια. Καμία τέτοια δίωξη δεν μας τρομοκρατεί. Αντιστεκόμαστε στους μιλιταριστές και υποστηρίζουμε τους αντιμιλιταριστές. Υπογράφουμε αυτό το κείμενο επειδή θεωρούμε όχι μόνο δικαίωμά μας αλλά και υποχρέωσή μας τόσο την προσωπική μας αντίρρηση συνείδησης στη στρατιωτική θητεία, όσο και την αντίστοιχη δημόσια πρόκληση ή διέγερση όσων έχουν υποχρέωση να στρατευθούν ή υπηρετούν ήδη στο στρατό. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ!

Γιάννης Γκλαρνέτατζης, Νάσος Θεοδωρίδης, Νίκος Καρανίκας, Γιώργος Καρατζάς,

Ιάσωνας Καραχάλιος, Σταύρος Κεφάλας, Φίλιππας Κυρίτσης, Άγγελος Νικολόπουλος,

Θανάσης Μακρής, Παναγιώτης Μακρής, Μιχάλης Μαραγκάκης, Μιχάλης Μουτούσης,

Τάσος Μπάτας, Λάζαρος Πετρομελίδης, Θανάσης Πολλάτος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος,

Θανάσης Τριαρίδης, Γιώργος Τσόγκας, Γιάννης Χρυσοβέργης, Σπύρος Ψύχας.

Καλούμε για υπογραφές υπέρ της κατάργησης του Άρθρου 202 του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα με e-mail στο arnisi@antirrisies.gr. Έχουμε την ελευθερία να μιλάμε δημόσια ενάντια στο στρατό!

37+1 λόγοι για την κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας

Υποστηρίζω την άμεση κατάργηση της στρατιωτικής θητείας γιατί:

1. Η ζωή είναι μικρή για να τη σπαταλάω σε τόσο ανούσια πράγματα όπως ο στρατός
2. Δεν προσφέρει τίποτα
3. Γιατί η λέξη έθνος δεν μου λεει τίποτα
4. Γιατί δεν γουστάρω να υπηρετήσω καμιά πατρίδα
5. Γιατί δεν πιστεύω ότι αν γίνει πόλεμος θα σώσω τίποτα
6. Γιατί δεν γουστάρω τον κάθε χουντόβλακα να μου λεει τι θα κάνω και πότε
7. Γιατί θέλω από μόνος μου να είμαι πειθαρχημένος και σωστός δίχως την επιβολή του νόμου, της καταστολής και του καταναγκασμού
8. Γιατί δεν θέλω να ζω στην Ελλάδα και δεν γουστάρω να φοβάμαι να συλληφθώ αν επιστρέψω
9. Γιατί δεν θέλω να μάθω να σκοτώνω.
10. Γιατί οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες ή έχουν καταργήσει τον στρατό ή προσφέρουν κοινωνική θητεία αντί αυτού χωρίς έξτρα χρόνο και σου δίνουν την δυνατότητα να χτίσεις καλύτερο βιογραφικό
11. Γιατί δεν γουστάρω να χάνω χρόνο από την ζωή μου και αν κάποιοι λεν “εσείς που χάνετε χρόνια σπουδάζοντας κάνοντας τους αιώνιους φοιτητές, αυτό δεν είναι χάσιμο χρόνου?”, ε λοιπόν δεν είμαι ένας από αυτούς και αν μαγκιά τους τι θα κάνουν.
12. Γιατί δεν γουστάρω να καθαρίζω τουαλέτες όταν ξέρω ότι η τεχνολογία προσφέρει τόσα που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τα τζάμπα εργατικά χέρια του φαντάρου
13. Γιατί δουλεύω σαν το σκυλί, έχω αφοσιωθεί στην καριέρα μου και δεν θεωρώ τον εαυτό μου βλάκα να τα παρατήσω για να υπηρετήσω στην χουντοφωλιά
14. Γιατί πιστεύω στην ειρήνη και ότι προωθεί αυτήν είναι καλύτερο από ότι προωθεί τον πόλεμο
15. Γιατί δεν θέλω να σκοτώσω Τούρκους, δεν τους θεωρώ εχθρούς
16. Γιατί δεν γουστάρω να φοράω χακί
17. Γιατί θεωρώ τριτοκοσμικό να κοιμάται κάποιος σε χώρους μαζί με άλλους
18. Γιατί η ελευθερία είναι ανώτερη από την στρατιωτική καταπίεση
19. Γιατί αυτός ο λαός πρόσφερε το αίμα του για την ελευθερία και ο στρατός είναι καθαρά εθνικιστικός θεσμός
20. Γιατί σιχαίνομαι τα βύσματα και το κάθε γλυφταράκι
21. Γιατί έχω τόσα πράγματα να διαβάσω, να μορφωθώ και ενημερωθώ που δεν χρειάζομαι τον στρατό για να στρώσω χαρακτήρα
22. Γιατί στην ερώτηση “εμείς που πήγαμε μαλάκες είμαστε;” απαντάω, δηλαδή αν ψοφήσει η κατσίκα σου θα παρακαλάς να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα;
23. Γιατί έτσι μ’αρεσει
24. Γιατί αν πάλι θέλω να προσφέρω σε μια χώρα κάτι, μπορώ να το κάνω με χίλιους δυο τρόπους δίχως στρατό
25. Γιατί δεν γουστάρω να κάνω αγγαρείες δίχως να πληρώνομαι
26. Γιατί το σύνθημα “ζήτω ο στρατός” με κάνει να αναγουλιάζω
27. Γιατί το να ξεφτιλίζεται ένας άνθρωπος όπως “έλα εδώ κωλόπαιδο και κανε ότι σου λεω” δεν το θεωρώ υπόδειγμα πολιτισμού
28. Γιατί τι πρόσφερε ο στρατός στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας που έχουν τα αντάρτικα κινήματα να ζηλέψουν?
29. Γιατί ο Ελληνικός στρατός είναι ίσως από τους χειρότερους και το Ελληνικό στρατιωτικό σύστημα θητείας από τα χειρότερα στον κόσμο (συγκρίνεται με της Αφρικής, δεν λεω ψέματα από το wikipedia το ξέρω)
30. Γιατί σε όσα παιδιά από άλλες χώρες λεω ότι αν γυρίσω Ελλάδα θα παω φυλακή λόγω του ότι δεν υπηρέτησα μένουν με το στόμα ανοιχτό, και δεν είναι αυτό δημοκρατία αλλά τυραννία
31. Γιατί οι ταγματάρχες και λοιποί αν δεν είναι φασισταριά είναι άτομα με ψυχολογικά προβλήματα που τα βγάζουν στους φαντάρους
32. Γιατί απόψεις του στυλ “εγώ είμαι παλιάκας, σκάσε εσύ καινούριε” είναι το μόνο πράγμα που ο στρατός προσφέρει μιας και την καταπίεση τους κάποια παιδιά την βγάζουν στους καινούριους φαντάρους και αυτό είναι ψυχολογικά αποδεδειγμένο.
33. Γιατί δεν αμφιβάλλω ότι ο στρατός έχει και τις καλές στιγμές του αλλά υπάρχουν όμως ακόμα καλύτερες στιγμές έξω από τον στρατό
34. Γιατί δεν γουστάρω τις παρελάσεις
35. Γιατί ο στρατός είναι ένα μεγάλο σχολείο που μόνο όταν καίγεται φωτίζει
36. Γιατί μου την σπάει ο στρατιωτικός χαιρετισμός
37. Γιατί αν ήθελα να παω θα είχα παει
38. Γιατί πιστεύω ότι αν κάτσω και το ξανασκεφτώ θα βρω άλλους 37 λόγους που θα υποστηρίζουν την άμεση κατάργηση της θητείας.

από Π.Μ.

Freeganism..

Τροφορακοσυλλέκτες από το Χάρβαρντ
Είναι μεσοαστοί, οικογενειάρχες και διαμαρτύρονται για τη σπατάλη τροφών μαζεύοντάς τες από τα σκουπίδια: είναι οι freegans

Ρεπορτάζ από “Καθημερινή“

Φάτε τζάμπα από τα σκουπίδια των άλλων… Λέγεται freeganism και έχει γίνει μόδα σε ΗΠΑ και Βρετανία. Δεν το κάνουν ρακένδυτοι απόκληροι της ζωής, αλλά 30άρηδες απόφοιτοι των πανεπιστημίων του Χάρβαρντ και του Κέιμπριτζ. Είναι οι πρωτοπόροι σε ένα οικολογικό κίνημα που θέλει να πολεμήσει τον καπιταλισμό και τις σπατάλες του.

Ο Τρίσταμ Στιούαρτ ψάχνει κάθε μέρα στα σκουπίδια. Ψηλός, 32 ετών, με κατσαρά μαλλιά και σμιλεμένα χαρακτηριστικά, είναι εξπέρ των απορριμμάτων.

Μπορεί να πει τι ώρα βγάζουν στον δρόμο τις τσάντες με τα σκουπίδια τα σουπερμάρκετ στο κέντρο του Λονδίνου και μαντεύει με αρκετή ακρίβεια τι περιέχουν. Ξέρει να πει πόσα από τα σκουπίδια τους πηγαίνουν για υγειονομική ταφή και πόσα ανακυκλώνονται ή καίγονται, ποια καταστήματα αφήνουν τους κάδους ανοιχτούς και ποια τους κλειδώνουν.

Ο Στιούαρτ είναι «freegan» ή τροφορακοσυλλέκτης- τρέφεται σε μεγάλο βαθμό από τρόφιμα που πετάνε οι άλλοι. Μέσω αυτής της πρακτικής, έχει μάθει εδώ και καιρό τι αξίζει και τι όχι στα σκουπίδια και έχει πάψει να σιχαίνεται. «Για εκείνονένας κάδος γεμάτος με πεταμένο φαγητό δεν είναι αντικείμενο αποστροφήςαλλά μάλλον ευκαιρία» γράφει ο «Guardian».

Ο Στιούαρτ έγινε τροφορακοσυλλέκτης στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ όπου σπούδαζε φιλολογία. Ως φοιτητής προμηθευόταν το περισσότερο φαγητό του από τους κάδους του τοπικού σουπερμάρκετ Sainsbury΄s. «Θυμάμαι ότι ζούσα με πολύ ψωμί του τοστ και έτοιμο φαγητό. Δεν ήμουν πολύ ιδιότροπος τότε» λέει.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, έγινε πιο επιλεκτικός. Σήμερα τουλάχιστον ένα μέρος του φαγητού του προέρχεται από άλλες πηγές. Στον κήπο του- ζει με τη γυναίκα του σε ένα ειδυλλιακό αγροτόσπιτο- καλλιεργεί λαχανικά. Εχει μελίσσια και εκτρέφει γουρούνια σε μια γειτονική φάρμα. Μερικές φορές προμηθεύεται τρόφιμα με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή τα αγοράζει. Δεν έχει παραιτηθεί όμως από το ψάξιμο στα σκουπίδια.

Το ρεύμα του «freeganism» ορίζεται χαλαρά ως ένα σύνολο ευρύτερων αντικαπιταλιστικών και περιβαλλοντικών κινημάτων. Οι ρίζες του φθάνουν στη δεκαετία του 1960 και στην υιοθέτηση εναλλακτικών, αντικαταναλωτικών τρόπων ζωής. Ο Στιούαρτ λέει ότι το κίνημα εμπνέεται έντονα και από την ιδέα του Γκάντι για τη μη βίαιη δράση.

Μεταξύ άλλων, οι freegans ζουν σε κοινόβια, κάνουν κατάληψη σε άδεια κτίρια και χαρίζουν ηλεκτρικές συσκευές που δεν τις χρειάζονται άλλο.

Ο,τι πιο κοντινό υπάρχει σε μανιφέστο είναι το «Why Freegan» («Γιατί να είσαι freegan»), ένα φυλλάδιο γραμμένο το 1999 από τον Γουόρεν Οουκς, ντράμερ του αμερικανικού πανκ συγκροτήματος «Αgainst Μe»! Ακόμη και αυτό όμως δεν κατάφερε να αποδώσει με ακρίβεια σε τι συνίσταται το freeganism.

Το βέβαιο είναι ότι οι άνθρωποι το υιοθετούν για διαφορετικούς λόγους. Για ορισμένους, είναι μέρος της γενικότερης επιθυμίας να μη συμμετέχουν σε μια καπιταλιστική οικονομία. Για άλλους, στόχος είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Και για κάποιους, αναμφίβολα, το κίνητρο είναι η εξοικονόμηση χρημάτων.

Oι λόγοι που οδήγησαν τον Στιούαρτ να γίνει freegan είναι απολύτως συγκεκριμένοι. Είναι ένας τρόπος να διαμαρτυρηθεί για την τρομακτική σπατάλη του φαγητού στη δυτική κοινωνία. «Αν δεν πετούσαμε αναίτια τέτοιες ποσότητες φαγητού, θα σταματούσα να είμαι freegan» λέει στον «Guardian». Οι περισσότεροι άνθρωποι θα συμφωνούσαν ότι δεν είναι καλό να πετάμε τρόφιμα. Θα έλεγαν όμως ότι τα πράγματα δεν μπορεί να είναι τόσο σοβαρά. Δεν είναι κάπως ακραία και δυσάρεστη αντίδραση η «ανασκαφή» στους κάδους απορριμμάτων;

Ο Στιούαρτ διαφωνεί. Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Waste: Uncovering the Global Food Scandal» («Σπατάλη: Αποκαλύπτοντας το παγκόσμιο διατροφικό σκάνδαλο») εξηγεί με λεπτομέρειες γιατί θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους το πρόβλημα αυτό. Κατά τη γνώμη του, η σπατάλη των τροφίμων είναι η μεγάλη, ανείπωτη περιβαλλοντική κρίση της εποχής μας, μαζί με την αποψίλωση των δασών, τη λειψυδρία και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

«Αν πετάγαμε λιγότερα τρόφιμα, θα χρειαζόμασταν λιγότερη γη για να τα καλλιεργήσουμε. Θα κόβαμε λιγότερα δέντρα, θα χρησιμοποιούσαμε λιγότερο νερό για την άρδευση των εδαφών και λιγότερα καύσιμα για τη μεταφορά και την επεξεργασία τους. Αν δούμε το πράγμα με απλούς όρους, η σπατάλη των τροφίμων θέτει ένα ζήτημα ισοζυγίου:αν δεν σπαταλούσαμε τόσο φαγητό, θα υπήρχε περισσότερο διαθέσιμο, πράγμα που σημαίνει ότι λιγότεροι άνθρωποι στον κόσμο θα πεινούσαν» λέει.

Σ το φυλλάδιο που έγραψε το 1999 ο Οουκς, η έννοια του κινήματος είναι ελαφρώς συγκεχυμένη, ουσιαστικά όμως ορίζεται ως η «αντικαταναλωτική ηθική της διατροφής». Περιλαμβάνει από βουτιές σε σκουπιδοτενεκέδες ως μικροκλοπές και την καλλιέργεια λαχανικών και φρούτων. Παράλληλα περιγράφονται και άλλες πρακτικές, όπως η εξοικονόμηση νερού, η χρήση ηλιακής ενέργειας, η ποδηλασία και η ανακύκλωση αγαθών, που συνάδουν με τον τρόπο της ζωής ενός freegan.

Το ρεύμα γεννήθηκε μέσα από τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και υπέρ της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης. Πηγή έμπνευσης των μελών του ήταν οργανώσεις σαν τη διεθνή ομάδα με το όνομα «Τρόφιμα, όχι βόμβες», η οποία διοργανώνει συσσίτια αστέγων με γεύματα που δωρίζουν οι επιχειρήσεις. Συνήθως οι freegans είναι πτυχιούχοι από μεσοαστικές οικογένειες.

Στη Νέα Υόρκη ο αριθμός τους ξεπερνάει τις 14.000. Οι βετεράνοι διδάσκουν στους νέους πού βρίσκονται τα καλύτερα σκουπίδια, τι ώρα και πώς πρέπει να τα συλλέγουν. Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος στις ΗΠΑ εκτιμά ότι οι Αμερικανοί παράγουν 245 εκατομμύρια τόνους σκουπίδια τον χρόνο. Περίπου το 12% από αυτά είναι τρόφιμα.

Πολλά από τα φαγητά που πετάνε τα σουπερμάρκετ επειδή έχει περάσει η ημερομηνία λήξης τους μπορούν κάλλιστα να καταναλωθούν. Συχνά, λαχανικά και φρούτα απορρίπτονται απλώς και μόνο λόγω άσχημου χρώματος ή σχήματος. Υπάρχουν ειδικές ιστοσελίδες που ενημερώνουν επίδοξους freegans για την ιδανική διαδρομή συλλογής των σκουπιδιών. Αλλα sites δίνουν συνταγές μαγειρικής για τα αποφάγια.

5 βήματα για την από-ανάπτυξη

από την ομάδα “Αυτονομία ή Βαρβαρότητα”

Το πρόταγμα της αποανάπτυξης βασίζεται στην εξής απλή ιδέα: είναι αδύνατο να απομυζούμε απεριόριστα έναν πλανήτη με περιορισμένους πόρους. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίο να αλλάξουμε συνολικά την κοινωνία που ζούμε. Αυτό σημαίνει πως είμαστε υποχρεωμένοι να περιορίσουμε τους ρυθμούς με τους οποίους παράγουμε και καταναλώνουμε.

Η προσπάθεια αυτή περιέχει δύο αλληλοεπηρεαζόμενες όψεις. Η πρώτη σχετίζεται με ένα πιο μακροπρόθεσμο σχέδιο ριζικού και συνολικού μετασχηματισμού της κοινωνίας: η κοινωνία μας πρέπει να αλλάξει συνολικά προσανατολισμό, να αλλάξουν οι οικονομικό-κοινωνικές σχέσεις, να εξαλειφθεί η εκμετάλλευση και η οικονομική ανισότητα, να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους, να σταματήσουν να αποτιμώνται τα πάντα με γνώμονα την οικονομική αποδοτικότητα, να μπουν όρια στη βιομηχανική παραγωγή και στην καταστροφή που αυτή προκαλεί στο περιβάλλον κ.λπ. Επιθυμούμε, δηλαδή την ανατροπή του καπιταλισμού και μια προσπάθεια για τη δημιουργία μίας αυτόνομης και δημοκρατικής κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα οφείλουμε να εγκαταλείψουμε την καταστροφική ιδέα που συνδέει την ευημερία της κοινωνίας με την ανάπτυξη, τη διαρκή αύξηση του Ακαθόριστου Εγχώριου Προϊόντος (δηλαδή την αδιάκοπη παραγωγή ολοένα και περισσότερων αγαθών). Ο εκμηδενισμός των ρυθμών ανάπτυξης καθώς και η συνολική απεμπλοκή μας από την ιδεολογία της ανάπτυξης που σηματοδοτεί ο όρος «απο-ανάπτυξη», αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την έξοδο από την οικολογική κρίση. Οι πολυδιαφημιζόμενες έννοιες της «πράσινης», της «βιώσιμης» κ.λπ. ανάπτυξης αδυνατούν να αντικρίσουν το οικολογικό πρόβλημα στο βάθος του αφού αποφεύγουν να αναμετρηθούν με το ρίζωμά του στην κυρίαρχη καπιταλιστική λογική. Το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι η επιβράδυνση του οικολογικού κραχ.

Αντιθέτως, το πρόταγμα της αποανάπτυξης αμφισβητεί τον ίδιο τον πυρήνα της καπιταλιστικής ιδεολογίας, τη σημασία της ίδιας της οικονομίας και της οικονομικής μεγέθυνσης για τη ζωή των ανθρώπων. Η δεύτερη όψη της απο-ανάπτυξης αφορά τις αλλαγές που μπορεί να ξεκινήσει να κάνει -στο μέτρο του δυνατού- ο καθένας μας από σήμερα. Δε θεωρούμε ότι αυτή η όψη του προτάγματος της απο-ανάπτυξης είναι σημαντικότερη από την πρώτη, καθώς, αν οι δύο όψεις αποσυνδεθούν, χάνουν ουσιαστικά το νόημά τους. Απλά, υπό τις παρούσες συνθήκες πολιτικής αδιαφορίας και έλλειψης ισχυρών κοινωνικών κινημάτων, έχει μεγάλη σημασία να μην κρυβόμαστε πίσω από τη λογική «ατομικές αλλαγές στον τρόπο ζωής= lifestyle πολιτική». Σε αυτό το πλαίσιο συγγραφείς όπως ο Σερζ Λατούς (στο βιβλίο του Το στοίχημα της απο-ανάπτυξης) προτείνουν 5 απλά βήματα:

• Μείωση: οφείλουμε να περιορίσουμε τις καταναλωτικές μας ανάγκες υιοθετώντας ένα μοντέλο «εθελούσιας ολιγάρκειας». Να καταναλώνουμε λιγότερο, αλλά να ζούμε καλύτερα. Να ανακαλύψουμε δηλαδή ξανά την ποιότητα και την αξία χρήσης των προϊόντων. Να περιορίσουμε τις ανάγκες μας σε ενέργεια δηλαδή να κρίνουμε κάθε φορά αν η ενεργοβόρα δραστηριότητά μας είναι απαραίτητη. Μπορούμε για παράδειγμα να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε το ασανσέρ, να χρησιμοποιούμε το ποδήλατο ως μέσο μεταφοράς, να περιορίσουμε τη χρήση του αεροπλάνου και του αυτοκινήτου για μικρές αποστάσεις, τις άσκοπες μετακινήσεις ή τις ενεργοβόρες μεταφορές καταναλωτικών αγαθών από την άλλη άκρη του πλανήτη κ.ά.

• Επαναχρησιμοποίηση: οφείλουμε να περιορίσουμε τη χρήση υλικών μιας χρήσης. Τα υλικά συσκευασίας αποτελούν μια τεράστια πηγή παραγωγής σκουπιδιών και μια τεράστια πηγή σπατάλης. Μπορούμε να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε πλαστικά ποτήρια ή μπουκάλια μιας χρήσης, σακουλάκια και σακούλες μιας χρήσης, ξυραφάκια μιας χρήσης κ.λπ. Είναι επίσης αναγκαίο να εξαντλούμε τη διάρκεια ζωής των προϊόντων και να αποφεύγουμε να αγοράζουμε κάτι καινούργιο ενώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παλιό.

• Επισκευή: χάλασε το κινητό, ο υπολογιστής, το αμάξι; Πάρε άλλο· που θα πει δημιούργησε νέα απορρίμματα (λες και δεν έχουμε ήδη αρκετά), των οποίων η διαχείριση είναι πολύ δύσκολη και η αποσύνθεση προκαλεί μεγάλη μόλυνση στο περιβάλλον. Αλλά επίσης η αγορά καινούργιων προϊόντων αντί της επισκευής των παλιών σημαίνει κατασπατάληση υλικών, ενέργειας και εργασίας. Οπότε, μην πάρεις καινούργιο, απλά επισκεύασε το παλιό. Βέβαια, υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα: ολόκληρη η σημερινή οικονομία, η οικονομία της καταστροφής και της σπατάλης, είναι προσανατολισμένη προς άλλη κατεύθυνση. Η επισκευή είναι ακριβότερη και δυσκολότερη από την αγορά νέου προϊόντος. Έτσι λειτουργεί η καταναλωτική κοινωνία και γι’ αυτό χρειάζεται να επεκταθεί κάθε προσπάθεια αληθινής αυτό-παραγωγής, δηλαδή κάθε προσπάθεια εξοικείωσης των καταναλωτών με την παραγωγή των προϊόντων ούτως ώστε να μπορούν οι ίδιοι, με ένα είδος αλληλοβοήθειας να επισκευάζουν ό,τι χρειάζεται να επισκευαστεί.

• Ανακύκλωση: τα οφέλη της ανακύκλωσης είναι γνωστά. Παρ’ όλα αυτά σε πολλές περιοχές δεν υπάρχει δίκτυο ανακύκλωσης, συνεπώς η πίεση προς του δήμους να υιοθετήσουν τέτοια προγράμματα όπως επίσης και η προτίμηση ανακυκλώσιμων προϊόντων είναι απαραίτητη. Επιπλέον, η ανακύκλωση όλων των υλικών που μπορούν να ανακυκλωθούν (όχι δηλαδή μόνο του χαρτιού και του αλουμινίου) θα έδινε μια λύση και στο πρόβλημα της διαχείρισης των σκουπιδιών.

• Επιβράδυνση: το ζήτημα της επιβράδυνσης έχει να κάνει με την υιοθέτηση ενός εντελώς διαφορετικού τρόπου ζωής. Οι ρυθμοί ζωής, υπεύθυνοι για το άγχος και το στρες που κάνουν τη ζωή στις μεγαλουπόλεις αφόρητη, οφείλουν να χαλαρώσουν. Και μπορούν να χαλαρώσουν στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπου δε θα μετρώνται τα πάντα με τους όρους του χρήματος και της οικονομικής αποδοτικότητας, αλλά κεντρική θέση θα διατηρεί το πρότυπο μιας ισορροπημένης ζωής με τον ελεύθερο χρόνο βασικό συστατικό της. Η ίδια η σημασία της εργασίας σε μια τέτοια κοινωνία θα μεταστρέφονταν και θα τοποθετούνταν στην πραγματική της θέση. Η μείωση των ωρών εργασίας είναι ένα απαραίτητο βήμα για τη μετάβαση από την κοινωνία της εργασίας, όπου ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ένα ρομπότ που εργάζεται και καταναλώνει, στην κοινωνία του ελεύθερου χρόνου, όπου ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει ολόπλευρα την προσωπικότητά του.

O παραστρατημένος «πόλεμος κατά των ναρκωτικών»

Τα Ηνωμένα Έθνη θέσπισαν την 26η Ιουνίου ως την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών. Την ίδια μέρα ο ΟΗΕ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Βασανιστηρίων. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι οι κυβερνήσεις, συχνά χρησιμοποιούν οι ίδιες τα βασανιστήρια, απλά και ωμά, στον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών».

Οι κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες του κόσμου έχουν χρησιμοποιήσει ως πρόφαση τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών» ως δικαιολογία για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εφαρμογή παράλογων πολιτικών που βασίζονται περισσότερο σε νευρικές αποφάσεις παρά σε επιστημονικές αποδείξεις. Αυτό έχει προκαλέσει τεράστια δεινά στους ανθρώπους ενώ, ταυτόχρονα, υπονομεύει τις προσπάθειες για έλεγχο των ναρκωτικών ουσιών.

Το ότι οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πραγματοποιούνται σε όλες τις γωνιές του κόσμου δεν αποτελεί μυστικό. Ούτε και το γεγονός ότι πολλές κυβερνήσεις απορρίπτουν, επιπόλαια, αποδεδειγμένα αποτελεσματικές στρατηγικές για την προστασίας της υγείας των χρηστών ναρκωτικών ουσιών και των κοινωνιών.

Το 2003, στην Ταϊλάνδη, οι αρχές προκάλεσαν το θάνατο περισσότερων από 2.700 ατόμων, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Περισσότερες από 30 χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων η Κίνα, η Ινδονησία και η Μαλαισία, διατηρούν σε ισχύ την θανατική ποινή για αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, παρά το γεγονός ότι αυτό αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Στη Ρωσία, δεκάδες χιλιάδες χρήστες ηρωίνης δεν έχουν τη δυνατότητα ένταξης σε πρόγραμμα λήψης οπιοειδών υποκατάστατων γιατί η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει την μεθαδόνη, παρά την αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητά της.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, υπάρχει υπερβολικός συνωστισμός στις φυλακές επειδή οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών προφυλακίζονται για μη βίαια πλημμελήματα που έχουν σχέση με τα ναρκωτικά. Συχνά αυτοί οι κρατούμενοι δεν έχουν καμία πρόσβαση σε αποτελεσματική θεραπεία για την εξάρτησή τους ή ακόμα και σε απλή ιατρική βοήθεια. Στην Κολομβία, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες, η εκρίζωση φυτειών παπαρούνας και κόκας έσπρωξε χιλιάδες οικογένειες καλλιεργητών στην ανέχεια, χωρίς να τους προσφέρει καμία εναλλακτική για την επιβίωσή τους, βλάπτοντας ταυτόχρονα και την ίδια την υγεία τους.

Στην Κίνα, εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες εξαναγκάζονται σε κράτηση σε κέντρα αποτοξίνωσης, όπου μπορεί να κρατηθούν για διάστημα έως και τριών ετών, χωρίς δίκη ή θεραπεία. Στην Ινδία, οι χρήστες πεθαίνουν λόγω ανεξέλεγκτων προγραμμάτων αποτοξίνωσης.

Ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών» απέσπασε την προσοχή των κυβερνήσεων από την υποχρέωσή τους να διασφαλίσουν ότι τα φαρμακευτικά ναρκωτικά πρέπει να είναι διαθέσιμα για ιατρικούς λόγους. Ως αποτέλεσμα, το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού με προβλήματα υγείας, μεταξύ των οποίων 5.5 εκατ. ασθενείς με καρκίνο και 1 εκατ. ασθενείς με AIDS στο τελικό στάδιο, δεν έχουν πρόσβαση σε θεραπεία για τους έντονους πόνους που βιώνουν. Στην Ινδία μόνο, περισσότεροι από 1 εκατ. ασθενείς καρκίνου δεν λαμβάνουν καμία βοήθεια για τους ανυπόφορους πόνους που βιώνουν.

Αυτή η αποτυχία των κυβερνήσεων να διασφαλίσουν την πρόσβαση σε ελεγχόμενη αγωγή ναρκωτικών για την αντιμετώπιση των χρόνιων πόνων ασθενών ή για την αντιμετώπιση της εξάρτησης από τις ναρκωτικές ουσίες παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες και αποτελεί απάνθρωπη, σκληρή και ταπεινωτική αντιμετώπιση ή τιμωρία. Επιπλέον, οι πενιχροί πόροι που διατίθενται, τελικά καταναλώνονται σε προγράμματα χωρίς αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα αντί σε αποτελεσματικές θεραπείες.

Αυτό δεν είναι μόνο προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων: είναι κακή δημόσια πολιτική. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι καταχρηστικές πολιτικές του ελέγχου των ναρκωτικών ουσιών, μεταξύ των οποίων και οι μαζικές φυλακίσεις, είναι αναποτελεσματικές στον έλεγχο της παράνομης κατανάλωσης ναρκωτικών και των σχετικών με αυτήν εγκλημάτων καθώς και προς την προστασία της δημόσιας υγείας. Επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι τα υποστηρικτικά προγράμματα «μείωσης βλάβης» αποτρέπουν τη μετάδοση του ιού AIDS/HIV μεταξύ των χρηστών ενέσιμων ναρκωτικών, προστατεύουν την δημόσια υγεία και μειώνουν τα μελλοντικά κόστη για την υγεία. Όσο για τους ασθενείς που δεν λαμβάνουν θεραπεία για τους πόνους, αυτή η τακτική απομακρύνει τους ίδιους και τους ανθρώπους που τους φροντίζουν από την παραγωγική ζωή.

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και ταυτόχρονα Διεθνής Ημέρα για την στήριξη προς τα Θύματα Βασανισμού, εκατομμύρια ζωές κινδυνεύουν και υποφέρουν από τις πολιτικές στρουθοκαμηλισμού των Ηνωμένων εθνών και των κυβερνητικών πολιτικών, συμβάλλοντας στις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον ανθρώπινο πόνο.

Τον περασμένο Μάρτιο, στη Βιέννη, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών συνεδρίασε προκειμένου να θέσει νέες πολιτικές σχετικά με τα ναρκωτικά, για την περίοδο των επόμενων δέκα ετών. Δυστυχώς, η στρατηγική που υιοθέτησαν οι χώρες μέλη περιλαμβάνει ισχνές δεσμεύσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μάλιστα, δόθηκαν συγχαρητήρια στη διεθνή κοινότητα για αυτό που αποκαλείται «επιτυχία» των προηγούμενων δέκα ετών της πολιτικής για τα ναρκωτικά, χωρίς να γίνει καμία αναφορά στις παράπλευρες απώλειες. Ο ΟΗΕ πρότεινε τη συνέχιση αυτών των πολιτικών, με ελάχιστες αλλαγές και για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Και η κατάσταση στην Ελλάδα…

Περί τις 5.000 εξαρτημένοι χρήστες περιμένουν να ανοίξει μια θέση για αυτούς στα προγράμματα υποκατάστατων του Οργανισμού κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ). Τα προγράμματα αδυνατούν να ικανοποιήσουν τη ζήτηση λόγω των ανεπαρκών δομών, ενώ στις λίστες προστίθενται διαρκώς ενδιαφερόμενοι. Αυτά αναφέρθηκαν χθες από τον πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ Γ. Φωτεινόπουλο και τον υπουργό Υγείας Δ. Αβραμόπουλο, κατά τη διάρκεια ημερίδας για τα ναρκωτικά.

Οι λίστες αναμονής είναι μηδενικές σε περιφερειακές μονάδες του ΟΚΑΝΑ, όπως στο Αγρίνιο και στην Πέτρα Ολύμπου, δήλωσε ο κ. Φωτεινόπουλος προσθέτοντας ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα λειτουργήσουν δύο επιπλέον μονάδες στο Ηράκλειο Κρήτης και στη Μυτιλήνη. Ο κ. Φωτεινόπουλος έθεσε ως στόχο για το 2010 τον μηδενισμό της λίστας αναμονής για ένταξη σε πρόγραμμα χορήγησης υποκαταστάτων.

Προχθές, ο υφυπουργός Υγείας Μάριος Σαλμάς προανήγγειλε χθες στο Κοινοβούλιο τη χορήγηση υποκατάστατων και από γιατρούς εκτός του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών. Τα υποκατάστατα θα είναι δυνατόν να συνταγογραφούνται από νοσοκομειακούς ή ιδιώτες γιατρούς, υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του ΟΚΑΝΑ ενώ η σχετική απόφαση αναμένεται να υπογραφεί σε ένα μήνα.

Κατά τη διάρκεια της ημερίδας οι εργαζόμενοι στον Οργανισμό ανάρτησαν πανό διαμαρτυρίας για την υποχρηματοδότηση που μαστίζει τον ΟΚΑΝΑ. Σε συνέντευξη Τύπου που παρέθεσαν εκπρόσωποι του Σωματείου Στελεχών στα Κέντρα Πρόληψης του ΟΚΑΝΑ και Αυτοδιοίκησης, επισήμαναν για ακόμα μια φορά πως το υπουργείο Υγείας, μέσω του ΟΚΑΝΑ, χρωστάει από το 2006 13.000.000 ευρώ στα εβδομήντα τρία Κέντρα Πρόληψης που λειτουργούν σε όλη τη χώρα. Ως αποτέλεσμα, η πλειονότητα των κέντρων να βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης και το 35% του προσωπικού να φυλλορροεί, μετά από μήνες χωρίς καταβολή των δεδουλευμένων τους.

Στην ίδια κατάσταση είναι και το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ, που απ’ το 2001 λειτουργεί ως χώρος υποστήριξης εξαρτημένων, αρχικώς με τη στήριξη του ΟΚΑΝΑ, όπου και δύο χρόνια δεν λαμβάνει χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε δυσχερέστατη θέση. Χθες, ο υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος, ερωτώμενος σχετικά με τη χρηματοδότηση των Κέντρων Πρόληψης, δήλωσε ότι την ερχόμενη Δευτέρα θα δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται.

Το Εθνικό Συμβούλιο κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΥΝ), υποστηρίζει ότι απάντηση στα ναρκωτικά αποτελεί η ενίσχυση της πρωτογενούς πρόληψης, η αύξηση της χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό και ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα πρόληψης, θεραπείας, επανένταξης και αποκατάστασης.

Πηγές: tvxs.gr, The New York Times, Έθνος

Εκτοπίστηκαν 42 εκατομμύρια άνθρωποι το 2008..

Στα 42 εκατομμύρια έφθασε ο αριθμός των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους λόγω των πολέμων σε όλον τον κόσμο μέσα στο 2008, σημειώνοντας ελαφρά μείωση σε σχέση με το προηγούμενο έτος παρ’ όλο που η συγκεκριμένη χρονιά ήταν ιδιαίτερα πλούσια σε συγκρούσεις.

Στην ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (HCR) τονίζεται πως οι ξεριζωμένοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα έφθασαν τα 26 εκατ., ενώ οι πρόσφυγες σε άλλες πατρίδες, μεταξύ τους και όσοι έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο ανέρχονται στα 16 εκατ., ένας αριθμός μικρότερος κατά 700.000 αναλογικά με το 2007.

Εντούτοις, «οι νέοι υποχρεωτικοί εκτοπισμοί του 2009, που δεν περιλαμβάνονται στην ετήσια τούτη έκθεση, έχουν ισοσκελίσει αυτήν τη μείωση», υπογραμμίζεται στο ίδιο κείμενο.

Κυρίως αυτό οφείλεται στις συρράξεις στη Σρι Λάνκα, στη Σομαλία και στο Πακιστάν, όπου η επιχείρηση κατά των Ταλιμπάν στην επαρχία Σουάτ μόνο αυτή έχει προκαλέσει την έξοδο 1,8 εκατ.κατοίκων. Όπως τονίζει ο Ύπατος Επίτροπος του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες Αντόνιο Γκουτέρες η κρίση των προσφύγων στο Πακιστάν είναι «ίσως εκείνη με τις μεγαλύτερες προκλήσεις από την κρίση στη Ρουάντα» το 1994.

Η Αρμοστεία αποκαλύπτει επίσης πως το 80% των προσφύγων προέρχονται από τις αναπτυσσόμενες χώρες και ο Γκουτέρες επέκρινε τις πλουσιότερες χώρες για την πλημμελή υποστήριξή τους στις ανθρωπιστικές προσπάθειες, είτε στο Πακιστάν, είτε σε άλλες περιοχές.

Σε αυτήν την κατάσταση θα πρέπει να προστεθεί και επιβράδυνση του συνολικού αριθμών των επαναπατρισμών (περίπου 2 εκατ. άνθρωποι), που αντανακλά, όπως τονίζει η Αρμοστεία, την επιδείνωση της κατάστασης στην ασφάλεια στο Σουδάν, ή το Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι επαναπατρισμοί μειώθηκαν κατά 17% και η επιστροφή των εκτοπισθέντων προσώπων κατά 34%.

Η υπηρεσία του ΟΗΕ εκτιμά πως «τουλάχιστον 5,7 εκατ, πρόσφυγες ζουν στη λήθη», μη διαθέτοντας «καμία άμεση λύση εν όψει». Τον μεγαλύτερο αριθμό εκτοπισθέντων έχει η Κολομβία με 3 εκατ. ανθρώπους, ακολουθούμενη από το Ιράκ (2,6 εκατ.), το Νταρφούρ (2 εκατ.) και κατόπιν η ΛΔ του Κονγκό (1,5 εκατ.) και η Σομαλία (1,3 εκατ.).

Η Νότιος Αφρική ήταν η χώρα που δέχθηκε τις περισσότερες αιτήσεις για παροχή πολιτικού ασύλου με 839.000 αιτούντες, και ακολουθούν οι ΗΠΑ (49.000 αιτήσεις) και η Γαλλία (35.000).

Το Πακιστάν είναι η πρώτη χώρα σε υποδοχή προσφύγων (1,8 εκατ.) και ακολουθούν η Συρία (1,1 εκατ.), το Ιράν (980.000) και η Γερμανία (582.000). Σχεδόν οι μισοί από τους πρόσφυγες υπό την ευθύνη της Αρμοστείας είναι Αφγανοί και Ιρακινοί.

Πηγή: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Σε δίκη η Shell για την εκτέλεση ακτιβιστή για το περιβάλλον

Αυτό είναι κάποιο από τα πολλά “κατορθώματα” της εταιρείας η οποία στο όνομα του κέρδους δε διστάζει να κάνει πολλά μοχθηρά (σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβάλλοντος) πράγματα.

Και πολλοί από εμάς συνεχίζουμε να στηρίζουμε την εταιρεία, επιλέγοντάς την για να φουλάρουμε με καύσιμα το ΙΧ μας. Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίζουμε να αλλάζουμε στάση στο ζήτημα αυτό;

Διαβάστε πιο κάτω αναλυτικά το άρθρο από  το tvxs.gr. Επίσης, μπορείτε να διαβάσετε και να δείτε το ρεπορτάζ του “Εξάντα” για τις πρακτικές της εταιρείας..

Δικάζεται αύριο η πετρελαιϊκή εταιρεία Shell με την κατηγορία της συνενοχής στην εκτέλεση του Νιγηριανού περιβαλλοντικού ακτιβιστή Ken Saro - Wiwa, το 1995. Ο Νιγηριανός ακτιβιστής είχε πρωτοστατήσει στον αγώνα εναντίον της περιβαλλοντικής καταστροφής που έχει επιφέρει η εταιρεία στη χώρα του.

Η Shell κατηγορείται για συνεργασία με τις Νιγηριανές αρχές για την εκτέλεση του Saro - Wiwa και άλλων οκτώ μελών της τοπικής φυλής Ogoni, καθώς και για την βίαιη καταστολή ειρηνικών διαδηλώσεών της.

Μαρτυρίες θυμάτων βασανιστηρίων και συγγενών εκείνων που σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και των εναγόντων, του γιού και του αδερφού, δηλαδή, του Ken Saro - Wiwa, Ken Wiwa του νεότερου, και Owens Wiwa, έχουν συγκεντρωθεί ως στοιχεία για την δικαστική αναμέτρηση με την Shell. Η τελευταία, με την σειρά της, αρνείται την ανάμειξη της στην υπόθεση.

Ο Ken Saro - Wiwa εκτελέστηκε για απαγχονισμού το Νοέμβριο του 1995 μετά την καταδίκη του από στρατιωτικό δικαστήριο της κυβέρνησης του Hani Abacha για κατηγορίες που τον ενέπλεκαν σε υπόθεση δολοφονίας. Κατά τη δίκη δεν του επιτράπηκε να έχει καλή νομική εκπροσώπηση και δεν του δόθηκε το δικαίωμα έφεσης, με μία θύελλα αντιδράσεων να ακολουθεί την απόφαση αυτή.

Η Νιγηρία είναι η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγή χώρα της Αφρικής και οι κάτοικοι του δέλτα, από όπου εξάγεται το πετρέλαιο, βλέπουν την πατρίδα τους να μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο, ενώ τα εκατομμύρια δολάρια που κερδίζει κάθε μέρα η εταιρεία, δεν έχουν βελτιώσει ούτε στο ελάχιστο τις ζωές των Νιγηριανών που ζουν με λιγότερο από ένα δολλάριο την ημέρα. Η γεωργία και η αλιεία στο δέλτα της Νηγηρίας έχουν καταστεί αδύνατες λόγω της καταστροφής που προκαλείται από τις πετρελαιοκηλίδες, την αποψίλωση των δασών και την πρακτική της καύσης αεριών - η οποία αν και απαγορευμένη, χρησιμοποιείται ακόμα.

Ο Ken Saro - Wiwa είχε προειδοποίησει ότι οι πράξεις της Shell θα την στοιχειώσουν και ότι «αργά ή γρήγορα, ο οικολογικός πόλεμος που έχει ξεκινήσει θα αμφισβητηθεί και τα εγκλήματά της θα τιμωρηθούν». Οι προβλέψεις του επιβεβαιώθηκαν: ο υπουργός πετρελαίου δήλωσε πριν μια βδομάδα ότι η πετρελαιοπαραγωγή της Νιγηρίας έχει μειωθεί στο μισό.

Το δέλτα της Νιγηρίας, από την άλλη πλευρά, έχει μετατραπεί σε πολεμική ζώνη, καθώς εξεγερμένη ένοπλη πολιτοφυλακή αντικατέστησε τους ειρηνικούς διαδηλωτές Ogoni, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν χώρα απαγωγές, βομβαρδισμοί, σαμποτάζ και ένοπλες επιθέσεις σε πετρελαιϊκούς δακτυλίους.

Η βία έχει επηρεάσει όλες τις πετρελαιϊκές εταιρείες, αλλά, όπως επισημαίνουν οι αναλυτες, οι εγκαταστάσεις της Shell είναι εκείνες που έχουν υποστεί τις περισσότερες ζημιές. Η ετερεία κατηγορείται, επίσης, ότι έχει τροφοδοτήσει την βία στο δέλτα, σύμφωνα με μια αναφορά της πέντε χρόνια πριν.

«Αν και η Νιγηριανή κυβέρνηση βασάνισε και εκτέλεσε τους ενάγοντες και τους συγγενείς τους, αυτές οι πράξεις υποκινήθηκαν, ενορχηστρώθηκαν, προγραμματιστηκαν και διευκολύνθηκαν από την Shell της Νιγηρίας, η οποία μάλιστα παρείχε χρήματα, όπλα και υλικοτεχνική υποστήριξη στον Νιγηριανό στρατό και συμμετείχε στην κατασκευή κατηγοριών και στην δωροδοκία μαρτύρων», δηλώνουν οι ενάγοντες.

Την ίδια στιγμή, η Shell δηλώνει ότι «σε καμία περίπτωση δεν ενθάρρυνε ή υποκίνησε κάποια πράξη βίας εναντίον των εναγόντων ή των Ogonis».

Οι φυλές του Δέλτα ζητούσαν μεγαλύτερη αυτονομία ήδη πριν από την ανεξαρτητοποίησή τους από τους Βρετανούς, το 1960.

Πηγή: The Independent

Διακρίσεις και προκατάληψη υφίστανται οι Έλληνες Ρομά, σύμφωνα με έκθεση της Ε.Ε.

Έντονες διακρίσεις και ρατσιστικές επιθέσεις, προκατάληψη από την αστυνομία και έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις αρμόδιες αρχές είναι τα στοιχεία που απεικονίζουν τη σύγχρονη κατάσταση των Ελλήνων Ρομά, όπως προκύπτει από έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις Μειονότητες και τις Διακρίσεις, που δημοσιεύτηκε χθες.

Στο πλαίσιο της EU-MIDIS διενεργήθηκαν συνεντεύξεις με τη συμμετοχή Ρομά σε επτά κράτη μέλη της ΕΕ (Βουλγαρία, Τσεχική Δημοκρατία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία και Σλοβακία). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, οι Ρομά στις χώρες αυτές είναι κυρίως εγκατεστημένες μειονότητες, δηλαδή πολίτες που γεννήθηκαν στις χώρες όπου και συμμετείχαν στην έρευνα (97%-100%).

Οι Ρομά στην Ελλάδα που συμμετείχαν στην έρευνα ανέφεραν τα υψηλότερα επίπεδα συνολικής θυματοποίησης. Το 56% δήλωσε ότι τους σταμάτησε η αστυνομία κατά τους τελευταίους 12 μήνες και το 69% θεωρεί ότι ο έλεγχος ήταν αποτέλεσμα φυλετικής στόχευσης. Το 78% πιστεύει ότι η διάκριση λόγω εθνικής ή μεταναστευτικής καταγωγής είναι πολύ ή αρκετά διαδεδομένη στη χώρα μας.

Το 89% των Ελλήνων Ρομά δηλώνει ότι έπεσε θύμα «προσωπικού» εγκλήματος και δεν κατήγγειλε τη θυματοποίησή τους στην αστυνομία, καθώς δεν περίμενε ότι θα άλλαζε κάτι με την καταγγελία.

Ένας στους δύο Ρομά έπεσε θύμα ρατσιστικής διάκρισης, κυρίως αναφορικά με πρόσβαση σε ιδιωτικές υπηρεσίες (30% διακρίσεις σε καφετέριες, εστιατόρια, μπαρ, καταστήματα, κατά το άνοιγνα τραπεζικού λογαριασμού ή λήψης δανείου), στην αναζήτηση εργασίας ή στην εργασία κατά 24%, στις υπηρεσίες υγείας κατά 23% και στη στέγαση σε ποσοστό 20%.

Σε μεγαλύτερο -συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες- ποσοστό( 54%), οι Ρομά της χώρας μας δηλώνουν ότι πέφτουν θύματα διαρρήξεων, κλοπής ιδιοκτησίας ή οχήματος, επίθεσης, απειλής ή σοβαρής παρενόχλησης.

Οι Έλληνες Ρομά κατατάσσονται τελευταίοι όσον αφορά την εκπαίδευση, αφού μόλις το 4% των ερωτηθέντων ανέφεραν ότι έχουν φοιτήσει στο σχολείο για τουλάχιστον δέκα χρόνια, υποδηλώνοντας ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων έχουν ολοκληρώσει το πολύ την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Επιπλέον, το 35% των ερωτηθέντων Ρομά στην Ελλάδα είναι αναλφάβητοι. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι 11% στην Πολωνία, 10% στη Ρουμανία και 5% στη Βουλγαρία.

Τέλος, το 86% των Ρομά αγνοεί τη νομοθεσία που τους προστατεύει, ενώ το 94% δεν γνωρίζει καμία οργάνωση ή υπηρεσία που μπορεί να τους στηρίξει ή συμβουλέψει..

Πηγή: Tvxs.gr - Φωτογραφία: www.flickr.com, χρήστης Terry Stone.

Chicken a la Carte.. Hope and Spirituality..

Chicken a la Carte
Director: Ferdinand Dimadura | Genre: Drama | Produced  in: 2005| Duration: 6′ 09″

Synopsis: This film is about the hunger and poverty brought about by Globalization. There are 10,000 people dying everyday due to hunger and malnutrition. This short film shows a forgotten portion of the society. The people who live on the refuse of men to survive. What is inspiring is the hope and spirituality that never left this people.

Για τις παρελάσεις..

από το Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης

Η ελευθερία της συνείδησης στην Ελλάδα, τρεις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση, τείνει να μετατραπεί σε ανέκδοτο. Ανέκδοτο αρκετά κακόγουστο, ασφαλώς, για όσους βιώνουν τις συνέπειές του. Πριν λίγες μέρες, μαθητές δύο λυκείων της Θεσσαλονίκης απειλήθηκαν με αποβολή από το σχολείο επειδή αρνήθηκαν για λόγους συνείδησης, όπως δήλωσαν οι ίδιοι, να πάρουν μέρος στην παρέλαση. Ανάλογα περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά σε όλη τη χώρα.

Την ίδια ώρα, η δυνατότητα εναλλακτικής υπηρεσίας για όσους αρνούνται να υπηρετήσουν το μιλιταρισμό έχει πρακτικά καταργηθεί, καθώς η διορισμένη από το ελληνικό κράτος επιτροπή ελέγχου του φρονήματος των αντιρρησιών, συνεχίζει να απορρίπτει ανενδοίαστα τις αιτήσεις των όλων των αρνητών στράτευσης που επικαλούνται μη θρησκευτικούς λόγους. Κατά συνέπεια, η ελευθερία συνείδησης στην Ελλάδα είναι απαραβίαστη˙ αρκεί να συμφωνεί με την ελληνοχριστιανική παράδοση.

Οι παρελάσεις, δεν είναι μόνο ένα κατάλοιπο της δικτατορίας του Μεταξά. Είναι ένας αντιδραστικός θεσμός που διατρανώνει σε κάθε ευκαιρία ρατσιστικά, εθνικιστικά και μισανθρωπικά αισθήματα. Αρκεί να αναλογιστούμε τι σημαίνει να δίνουμε σε μικρά παιδιά πλαστικές σημαίες και να τα βάζουμε να χειροκροτούν την επέλαση των αρμάτων μάχης και των τάνκς ή την ομογενοποιημένη μάζα των ανθρώπων που με όμοια περιβολή και με συντονισμένο βηματισμό, σαν να ήταν ρομπότ, αποτίουν φόρο τιμής σε τί άραγε; Αποτίουν φόρο τιμής στην ιδέα του εθνικισμού. Σαν να μην ακούσαμε ποτέ για τις σφαγές και στα ποτάμια του αίματος που προκάλεσε η ιδέα αυτή στην ανθρώπινη ιστορία. Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουν να διδάσκονται τα παιδιά τις ιδέες της συναδέλφωσης των λαών και της εξάλειψης του μιλιταρισμού;

Αυτοί που πρέπει να πάρουν αποβολή πρέπει να είναι αυτοί που αναπαράγουν το εθνικιστικό μίσος, αυτοί που περιφρονούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μετατρέποντας τους ανθρώπους σε ρομπότ και σε κρέας για τα κανόνια.

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ